شبهای روشن

X

شبهای روشن

نازم به ناز انکه ننازد به ناز خویش............. ما را به ناز ناز فروشان نیاز نیست


	درباره وبلاگ من از مردم همین شهرم.همه آدمای این شهر رو هم دوست دارم چون تقریبا هیچکدومشون و نمیشناسم. از آدمای بزرگ مجسمه ساختیم ودورشون و نرده کشیدیم اگه کسی حرف این مجسمه ها رو باورکنه باید بین خودش و مردم نرده بکشه.من این حرفا رو باور کردم اصلا باور کردنی هست؟ "توانا بود هر که دانا بود" واقعا؟ من با اینا غریبه ام با مجسمه آدما با آدمای مجسمه. اینجا نمیشه به کسی نزدیک شد.آدما از دور دوستداشتنی ترند.شاید می ترسم شاید خیالاتیم ومی ترسم با پیدا کردن دوست مجبورشم از خیالبافی دست بردارم.اما اگه دو نفر به قیمت دوستی مجبورشن تا آخرعمربه هم دروغ بگن بهتره تنهایی بشینن و به چیزایی فکر کنن که دوست دارن. روزا پیاده روی فایده نداره.صدا ونور وشلوغی مزاحم خیالبافی آدمه باید صبر کرد تا شب بشه: شبهای روشن منوی اصلی صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب پیوندهای روزانه اهنگ ایرانی شعر نو بارسلونا داریوش اوای ازاد آرشیو پیوندهای روزانه آرشیو مطالب هفته اوّل مرداد 1386 هفته اوّل خرداد 1386 هفته چهارم آذر 1385 هفته چهارم شهریور 1385 هفته سوم مرداد 1385 هفته دوم مرداد 1385 آرشيو پيوندها دیدنیهای نادیدنی باز باران...نسیم صبح لحظه ای مانند اکنون شلاقهای ادبی ما به هست آلوده ایم ای مرد من وتنهایی هام الهی آنکه را عشق نیست ارزش چیست ترنم مهر زندگی بازیست... ما خود صحنه میسازیم مهمون تازه وارد از گذر گل تا دل...تنهایی من فلسفه های لاجوردی آن سوي هيچ ،فراسوي مرزهاي تنم کنج دایره مهربانی آمد و آئینه شد.......... RSS ترجمه قالب رضا امین زاده Powered By BLOGFA.COM


	پرهیزکاری های صوفیانه در اين هستي غم انگيز وقتي حتي روشن كردن يك چراغ ساده ي « دوستت دارم» كام زندگي را تلخ مي كند وقتي شنيدن دقيقه اي صداي بهشتي ات زندگي را تا مرزهاي دوزخ مي لغزاند ديگر – نازنين من – چه جاي اندوه چه جاي اگر... چه جاي كاش... و من – اين حرف آخر نيست – به ارتفاع ابديت دوستت دارم حتي اگر به رسم پرهيزکاري هاي صوفيانه از لذت گفتنش امتناع كنم. م.مستور \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	ساعت شش و سی و دو دقیقه بعدازظهر امروز ساعت شش و سی و دو دقیقه‌ی بعدازظهر نشست مقابلم بر نیمکتی سنگی در نقطه‌ای گنگ از شهری غریب و ناگهان چند بار شلیک کرد توی سینه‌ام. آه، با چشم‌هایش. امروز ساعت هفت و نه دقیقه‌ی بعدازظهر زیر سقف ماشینی درمانده در ترافیک تابید، بارید، وزید. آه، بر روحم. امشب ساعت نمی‌دانم چند است اما کسی دست برده است توی سینه‌ام تا چیزی را تا چیزی را از تپیدن بازبدارد. آه، برای مردی ایستاده بر لبه‌ی اندوهی ژرف دعا کنید. م.مستور \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	عین شین قاف حرف كه مي‌زني من از هراس طوفان زل مي‌زنم به ميز به زيرسيگاري به خودكار تا باد مرا نبرد به آسمان. لبخند كه مي‌زني من ـ عين هالوها ـ زل مي‌زنم به دست‌هات به ساعت مچي طلايي‌ات به آستين پيراهن ا‌ت تا فرو نروم در زمين. ديشب مادرم گفت تو از ديروز فرورفته‌اي در كلمه‌اي انگار در عین در شين درقاف در نقطه‌ها. م.مستور \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	آسمان امشب به حالم گریه کن روح تبدار مرا پاشويه كن آتش افكند عاشقي بر حاصلم گريه كن بر مجلس ختم دلم گريه كن بر من كه روحم تير خورد سايه احساس من شمشير خورد بايد امشب را عزاداري كنم تا سحر بر نعش دل زاري كنم چشمم افسون خانه ناز كسي است سينه ام آئينه راز كسي است بايد امشب بشكنم آئينه را وا كنم اين عقده ديرينه را شوخ چشمي بي شكيبم كرده است با خودم حتي غريبم كرده است شوخ چشم است و دلم در چنگ اوست هر چه هست در چشم پر نيرنگ اوست \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	نمی دانم نمی دانم :که باور می کنی یا نه در ان هنگام در ان هنگام :که باید رفت سکوت شاید کلام اخری باشد که بر لبهای من فریاد خواهد زد اشک این اخرین لبخند :بدان امید خواهد ریخت: بدان امید که فرداها من از یادت نخواهم رفت \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	باز باران .... باز باران بی ترانه باز باران با تمام بی کسی های شبانه می خورد بر مرد تنها می چکد بر فرش خانه باز می آید صدای چک چک غم باز ماتم من به پشت شیشه تنهایی افتاده نمی دانم ، نمی فهمم کجای قطره های بی کسی زیباست نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند که آن کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد کجای ذلتش زیباست نمی فهمم کجای اشک یک بابا که سقفی از گِل و آهن به زور چکمه باران به روی همسرو پروانه های مرده اش آرام باریده کجایش بوی عشق و عاشقی دارد نمی دانم نمی دانم چرا مردم نمی دانند که باران عشق تنها نیست صدای ممتدش در امتداد رنج این دلهاست کجای مرگ ما زیباست نمی فهمم یاد آرم روز باران را یاد آرم مادرم در کنج باران مرد کودکی ده ساله بودم می دویدم زیر باران ، از برای نان مادرم افتاد مادرم در کوچه های پست شهر آرام جان می داد فقط من بودم و باران و گِل های خیابان بود نمی دانم کجــــای این لجـــــن زیباست بشنو از من کودک من پیش چشم مرد فردا که باران هست زیبا از برای مردم زیبای بالا دست و آن باران که عشق دارد فقط جاریست برای عاشقان مست و باران من و تو درد و غم دارد خدا هم خوب می داند که این عدل زمینی ، عدل کم دارد به نقل از نشريه الکترونيک فصل نو \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	عجب صبري خدا دارد! عجب صبري خدا دارد! اگر من جايِ او بودم؛ همان يک لحظه اول، که اوّل ظلم را مي ديدم از مخلوقِ بي وجدان؛ جهان را با همه زيبايي و زشتي، به روي يکدِگر، ويرانه مي کردم. عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم؛ که در همسايه ي صدها گرسنه، چند بزمي گرم عيش و نوش مي ديدم، نخستين نعره ي مستانه را خاموش آندم، بر لبِ پيمانه مي کردم. عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم؛ که مي ديدم يکي عريان و لرزان؛ ديگري پوشيده از صد جامه ي رنگين؛ زمين و آسمان را، واژگون، مستانه مي کردم. عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم؛ نه طاعت مي پذيرفتم، نه گوش از بهراستغفارِ اين بيدادگرها تيز کرده، پاره پاره در کفِ زاهد نمايان، تسبيح را صد دانه مي کردم. عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم؛ براي خاطر تنها يکي مجنونِ صحراگردِ بي سامان، هزاران ليلي ناز آفرين را کو به کو، آواره و ديوانه مي کردم. عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم؛ به گردِ شمع سوزانِ دلِ عشاقِ سرگردان، سراپايِ وجودِ بي وفا معشوق را، پروانه مي کردم. عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم؛ که مي ديدم مشوّش عارف و عامي، زبرقِ فتنه ي اين علمِ عالم سوزِ مردم کش، به جز انديشه عشق و وفا، معدوم هر فکري، در اين دنياي پُر افسانه مي کردم. عجب صبري خدا دارد! چرا من جايِ او باشم؛ همين بهتر که او خود جايِ خود بنشسته که تابِ تماشايِ تمامِ زشتکاري هايِ اين مخلوق را دارد! وگرنه من به جايِ او چو بودم، يک نفس کي عادلانه سازشي، با جاهل و فرزانه مي کردم؛ عجب صبري خدا دارد! عجب صبري خدا دارد! معين کرمانشاهي \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	یا علی ز لیلی من شنیدم یا علی گفت به مجنون هم رسیدم یا علی گفت مگر این وادی دارالجنون است که هر دیوانه دیدم یا علی گفت نسیمی غنچه ای را باز می کرد به گوش غنچه کم کم یا علی گفت چمن با ریزش باران رحمت دعایی کرد و او هم یا علی گفت یقین پروردگار آفرینش به موجودات عالم یا علی گفت خمیر خاک عالم را سرشتند چو بر می خواست آدم یا علی گفت مسیحا هم دم از اعجاز می زد ز بس بیچاره مریم یا علی گفت علی را ضربتی کاری نمی شد گمانم ابن ملجم یا علی گفت مگر خیبر ز جایش کنده می شد یقین آنجا علی هم یا علی گفت یاعلی عیدتون مبارک \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	با تو. بی تو آن روز با تو بودم امروز بي توام آن روز كه با تو بودم بي تو بودم امروز كه بي توام با توام حمید مصدق \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	هرگز من تمنا کردم که تو با من باشی تو به من گفتی هرگز هرگز سخنی سخت و درشت و مراغصه اين هرگز كشت حمید مصدق \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	تلنگر مي زند بر شيشه ها سر پنجه ي باران بمان مادر ، بمان در خانه ي خاموش خود ، مادر كه باران بلا مي بارد از خورشيد در ماتم سراي خويش را بر هيچكس مگشا كه مهماني به غير از مرگ را بر در نخواهي ديد زمين گرم است از باران خون ، امروز ولي دل های خونین جامگان در سينه ها سرد است مبند امروز چشم منتظر بر حلقه ي اين در كه قلب آهنين حلقه هم آكنده از درد است نگاه خيره را از سنگفرش كوچه ها بردار كه در زير فشار گام ها نابود خواهد شد متابان برق چشمت را به ديوار خيابان ها كه همچون شعله اي در زير باران ، دود خواهد شد تلنگر مي زند بر شيشه ها سر پنجه ي باران نسيم سرد مي خندد به غوغاي خيابان ها دهان كوچه پر خون مي شود از مشت خمپاره فشارد درد مي دوزد لبانش را به دندان ها زمين گرم است از باران خون ، امروز زمين از اشك خون آلوده ي خورشيد ، سيراب است ببين آن گوش از بن كنده را در موج خون ، مادر كه همچون لاله از لالاي نرم جوي در خواب است ببين آن چشم را چون جوجه اي در خاك و خون خفته كه روزي استخوان كاسه ي سر آشيانش بود ببين آن مشت را ، آن دست دورافتاده از تن را كه روزي چون گره مي شد ، حريف دشمنانش بود ببين آن مغز خون آلوده را ، آن پاره ي دل را كه در زير قدم ها مي تپد بي هيچ فريادي سكوتي تلخ در رگ هاي سردش زهر مي ريزد بدو با طعنه مي گويد كه بعد از مرگ ، آزادي بمان مادر !‌ بمان درخانه ي خاموش خويش امروز كه باران بلا مي بارد از خورشيد دو چشم منتظر را تا به كي بر آستان خانه مي دوزي ؟ كه ديگر سايه ي فرزند را بر در نخواهي ديد نادر نادر پور \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	غم تو گفتم چشمم گفت به راهش می دار گفتم جگرم گفت پر اهش می دار گفتم که دلم گفت چه داری در دل؟ گفتم غم تو گفت نگاهش می دار \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	روز وصال یک چشم من اندرغم دلدارگریست چشم دگرم حسود بود و نگریست چون روز وصال آمد ا و را بستم گفتم نگریستی نباید نگریست \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟ گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام وساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است با ریشه چه می کنید؟ گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای پرواز را علامت ممنوع می زنید با جوجه های نشسته در اشیانه چه می کنید؟ گیرم که می زنید گیرم که می برید گیرم که می کشید با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟ \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	وفاي شمع مردم از درد و نمي آيي به بالينم هنوز مرگ خود می بينم و رويت نمي بينم هنوز بر لب آمد جان و رفتند آشنايان از سرم شمع را نازم كه مي گريد به بالينم هنوز آرزو مرد و جواني رفت و عشق از دل گريخت غم نمي گردد جدا از جان مسكينم هنوز روزگاري پا كشيد آن تازه گل از دامنم گل بدامن ميفشاند اشك خونينم هنوز گر چه سر تا پاي من مشت غباري بيش نيست در هوايش چون نسيم از پاي ننشينم هنوز سيمگون شد موي و غفلت همچنان بر جاي ماند صبحدم خنديد و من در خواب نوشينم هنوز خصم را از ساده لوحي دوست پندارم رهي طفلم و نگشوده چشم مصلحت بينم هنوز \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	اه ای زندگی منم که هنوز با همه پوچی از تو لبریزم فروغ \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	از دوست بپرسید هرکس به طریقی دل ما می شکند بیگانه جدا دوست جدا می شکند بیگانه اگر می شکند حرفی نیست از دوست بپرسید چرا می شکند \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	روزگار غریبی است دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد روزگار غریبی است نازنین و عشق را کنار تیرک راهوند تازیانه می زنند عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد روزگار غریبی است نازنین و در این بن بست کج و پیچ سرما آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان می دارند به اندیشیدن خطر مکن روزگار غریبی است نازنین آنکه بر در می کوبد شباهنگام به کشتن چراغ آمده است نور را در پستوی خانه نهان باید کرد دهانت را می بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد روزگار غریبی است نازنین نور را در پستوی خانه نهان باید کرد عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد آنک قصابانند بر گذرگاهها مستقر با کُنده و ساطوری خون آلود و تبسم را بر لبها جراحی می کنند و ترانه را بر دهان کباب قناری بر آتش سوسن و یاس شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد ابلیس پیروز مست سور عزای ما را بر سفره نشسته است خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	شاد بودن هنر است شاد بودن هنر است شاد کردن هنری والاتر لیک هرگز مپسندیم به خویش که چو یک شکلک بی جان شب وروز بی خبر از همه خندان باشیم بی غمی عیب بزرگیست که دور ازماباد ا زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست هر کسی نغمه خود خواند وازصحنه رود صحنه پیوسته بجاست خرم ان نغمه که مردم بسپارند به یاد سهراب \|+\| نوشته شده توسط ص در \|


	ما را به ناز ناز فروشان نیاز نیست نازم به ناز انکه ننازد به ناز خویش ما را به ناز ناز فروشان نیازنیست ما را به ناز ناز فروشان نیاز نیست ما را به ناز ناز فروشان نیاز نیست ما را به ناز ناز فروشان نیاز نیست ما را به ناز ناز فروشان نیاز نیست ما را به ناز ناز فروشان نیاز نیست \|+\| نوشته شده توسط ص در \|